صفحه اصلي
نقشه سايت
تماس با ما
 
   

—►یادداشت‌های پراکنده◄—



نامه‌ای از آلبر کامو به فردی ناامید

دوشنبه ـ 25 اردیبهشت 1391

کامو در این نامه برای من همان کاموی «افسانه سیزیف» است که در عین اقرار به پوچی جهان سرشار از تأکید بر «احساس مسئولیت» ناشی از فردیت انسان است. این نامه حدود شصت سال پیش و در حال و هوای جنگ جهانی نوشته شده، اما همچنان خواندنی است به ویژه برای همه ناامیدان از اوضاع اجتماعی و سیاسی کشورشان:
"می‌توان از مفهوم زندگی در كل نومید شد، اما نه از شكل‌های خاصی كه به خودش می‌گیرد. می‌توان از هستی نومید شد، چون هستی در ید قدرت ما نیست، اما نه از تاریخ كه در دست فرد است. افراد هستند كه امروز ما را می‌كشند. چرا نباید افراد كاری كنند كه جهان با صلح قرین باشد؟ باید كار را شروع كرد و به هدف‌های مرعوب‌كننده و دور از دسترس نیندیشید. پس درك كن كه جنگ همان‌قدر كه ساخته و پرداخته شوروشوق جنگ‌طلب‌هاست، ساخته و پرداخته نومیدی كسانی كه از آن بیزارند نیز هست."


خروج