صفحه اصلي
نقشه سايت
تماس با ما
 
   

—►یادداشت‌های پراکنده◄—



به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل

چهارشنبه ـ 24 خرداد 1391

بیت واپسین غزلی شورانگیز از سعدی بزرگ که امروز آن را برای n امین بار با اجرای بی نظیر استاد شجریان در دستگاه ماهور شنیدم. به رغم درونمایه کاملاً عاشقانه این شعر، این بیت پایانی برای من همواره یادآور نوعی جهانبینی است که گروهی از آدمیان، چه خودآگاه چه ناخودآگاه، بر مبنای آن عمل میکنند. مولانا نیز شبیه به این مضمون را در دفتر اول مثنوی این چنین آورده است: «دوست دارد یار این آشفتگی/ کوشش بیهوده به از خفتگی». این نگاه به هستی، اگرچه در نظر نخست ممکن است نگاهی پوچ گرایانه به دنیا را تداعی کند، یکی از محورهای اساسی سنت عرفانی ایرانی/اسلامی است. در دوران گذار و برای عبور از گردنه های سخت تا رسیدن به فردایی روشن، چه در زندگی فردی و چه در حیات اجتماعی، در نظر داشتن مفهوم مصرع دوم بیت سعدی بسیار کارگشاست.


خروج